Historia

Rosyjski eksperyment ze snem

scaryguy 52 6 lat temu 110 180 odsłon Czas czytania: ~8 minut

Russian Sleep Experiment

Rosyjscy naukowcy pod koniec lat 40. ubiegłego wieku utrzymali pięć osób rozbudzonych przez piętnaście dni, używając eksperymentalnego gazu stymulującego. Badanych umieszczono w odizolowanym środowisku, aby dokładnie zbadać ich zużycie tlenu, oraz by dopilnować, żeby gaz ich nie zabił (w wysokich stężeniach mógł być trujący). Było to jeszcze przed epoką kamer monitorujących, więc pomieszczenie zostało wyposażone w mikrofony i grubą na trzynaście centymetrów niewielką szybę, pozwalającą na obserwację wzrokową. W pomieszczeniu umieszczono książki, łóżka polowe bez pościeli, zapasy jedzenia wystarczające dla pięciu osób na ponad miesiąc, doprowadzono bieżącą wodę i zainstalowano toaletę.

Badani byli więźniami politycznymi zamkniętymi podczas drugiej wojny światowej za zdradę stanu.

Przez pierwsze pięć dni wszystko wydawało się być w porządku; badani praktycznie nie narzekali, jako że obiecano im (niezgodnie z prawdą), iż zostaną wypuszczeni na wolność, jeśli zgodzą się na test i nie będą spali przez 30 dni. Ich rozmowy i działania były monitorowane; zauważono, że tematy  rozmów  z czasem zaczęły schodzić na traumatyczne przeżycia i ogólny ton rozmów stał się mroczniejszy po czwartym dniu.

Po pięciu dniach zaczęli narzekać na warunki i zdarzenia, które doprowadziły ich do tego miejsca, a także zauważono u nich początki ciężkiej paranoi. Przestali ze sobą rozmawiać i zaczęli szeptać do mikrofonów i w stronę luster weneckich, przez które ich monitorowano. Co dziwne, wszyscy prawdopodobnie uważali, że mogli zdobyć zaufanie eksperymentatorów, odwracając się od swoich towarzyszy. Na początku badacze uznali, że był to tylko efekt zastosowanego gazu.

Po dziewięciu dniach pierwszy z nich zaczął krzyczeć. Biegał od ściany do ściany, nieprzerwanie krzycząc ze wszystkich sił przez trzy godziny; po tym czasie nadal próbował, ale był w stanie wydobyć z siebie tylko sporadyczne piski. Naukowcy doszli do wniosku, że fizycznie uszkodził swoje struny głosowe. Zaskakujące jest to, w jaki sposób zareagowali, a w zasadzie -nie zareagowali- jego współtowarzysze. Nie przerwali szeptu do mikrofonów, dopóki drugi z nich nie zaczął krzyczeć. Następnie dwóch z niekrzyczących zaczęło rozrywać książki, zlepiać ze sobą strony przy użyciu odchodów i zaklejać lustra weneckie – po tym krzyk ustał.

Tak jak szepty do mikrofonów.

Minęły kolejne trzy dni. Naukowcy co godzinę sprawdzali czy mikrofony działają, myśląc że to niemożliwe, by pięć osób nie wydawało z siebie żadnych dźwięków. Zużycie tlenu wskazywało na to, że cała piątka wciąż żyje. Co więcej, była to ilość, jaką pięć osób zużywałoby przy wytężonej pracy fizycznej. Rano czternastego dnia naukowcy postanowili zrobić coś, czego mieli nie robić – aby wywołać reakcję ze strony badanych, użyli interkomu wewnątrz sali, mając nadzieję na jakąkolwiek odpowiedź, obawiając się że zmarli, lub stali się warzywami.

Powiedzieli: „otworzymy teraz komorę aby sprawdzić mikrofony, proszę odsunąć się od drzwi i położyć na podłodze – w przeciwnym wypadku zostaniecie zastrzeleni. Współpraca zostanie nagrodzona natychmiastowym uwolnieniem jednego z was”.

Ku ich zaskoczeniu, usłyszeli wypowiedzianą spokojnym głosem odpowiedź: „już nie chcemy być uwolnieni”.

Rozpoczęła się dyskusja między naukowcami, a sponsorującymi badanie siłami zbrojnymi. Niezdolni wywołać dalszych odpowiedzi przez interkom, naukowcy zdecydowali się w końcu otworzyć komorę o północy piętnastego dnia.

Gaz stymulujący został usunięty i komorę wypełniono świeżym powietrzem, co poskutkowało natychmiastowymi protestami przez mikrofony. Trzy głosy zaczęły błagać o przywrócenie gazu takim tonem, jakby prosili o ocalenie życia bliskich. Komora została otwarta i wysłano żołnierzy, aby wyprowadzili badanych, którzy na wieść o tym zaczęli krzyczeć głośniej niż kiedykolwiek wcześniej. Żołnierze którzy weszli do środka, widząc co znajdowało się w pomieszczeniu, również odpowiedzieli im krzykiem. Czterech z pięciu badanych wciąż żyło, choć ciężko uznać stan, w jakim się znaleźli, za życie.

Porcje żywieniowe na dni dalsze niż piąty, pozostały praktycznie nietknięte. Odpływ na środku pomieszczenia został zatkany kawałkami mięsa martwego badanego, co pozwoliło na zgromadzenie na podłodze około dziesięciocentymetrowej warstwy cieczy. Nie ustalono nigdy, jak dużą zawartość tej cieczy stanowiła krew. Także wszyscy „żywi” badani mieli oderwaną od ciała znaczną ilość mięśni i skóry. Uszkodzenia tkanki i zdarte do kości czubki palców sugerowały, że rany zostały zadane przy użyciu rąk, a nie – jak pierwotnie przypuszczano – zębów. Bliższa analiza wykazała, że większość, o ile nie wszystkie z nich były przypadkami samookaleczenia.

Organy poniżej klatek piersiowych wszystkich czterech badanych zostały usunięte. Podczas gdy serce, płuca i przepona zostały na miejscu, skóra i większość mięśni żebrowych zostały wyrwane, odsłaniając płuca przez klatkę piersiową. Wszystkie naczynia krwionośne i organy były nienaruszone, zostały jedynie wyjęte i położone na podłodze, pływając wokół wypatroszonych, choć wciąż żywych ciał badanych. Drogi trawienne wszystkich z nich wciąż zdawały się pracować. Szybko okazało się jasne, że trawiły własne mięso, które zostało oderwane i zjedzone w poprzednich dniach.

Choć większość żołnierzy należała do specjalnych jednostek rosyjskich, wielu z nich nie chciało wracać do komory by usunąć z niej badanych. Ci zaś wciąż krzyczeli, chcąc pozostać w sali i domagając się przywrócenia gazu, by nie zasnąć.

Ku zaskoczeniu wszystkich, obiekty wdały się w zaciętą walkę podczas próby usunięcia ich z komory. Jeden z żołnierzy umarł z powodu ran gardła, inny został poważnie ranny – jeden z badanych odgryzł mu jądro i przegryzł tętnicę w nodze. Kolejnych pięciu żołnierzy popełniło samobójstwo niedługo po tych zdarzeniach.

W wyniku uszkodzenia śledziony na skutek walki,  jeden z czterech pozostających przy życiu badanych wykrwawił się. Naukowcy próbowali go uśpić, jednak okazało się to niemożliwe. Mimo podania mu dożylnie dziesięciokrotnie większej niż dozwolona dawki pochodnej morfiny, wciąż walczył jak zapędzone w róg dzikie zwierzę, łamiąc żebra jednemu z naukowców.  Jego serce biło jeszcze przez dwie minuty po tym, jak się wykrwawił, a przestało dopiero gdy krew w żyłach zastąpiło powietrze. Wciąż jednak próbował atakować wszystkich w zasięgu swych rąk oraz nie przestawał krzyczeć "więcej!", coraz bardziej słabnącym głosem, aż w końcu po trzech minutach ucichł.

Trójka pozostałych przy życiu została obezwładniona i przeniesiona do części medycznej laboratorium; dwójka z nich ze sprawnymi strunami głosowymi cały czas błagała o gaz, aby nie usnąć.

Najbardziej ranny z tej trójki został zabrany do jedynej sali operacyjnej w kompleksie badawczym. Podczas przygotowań badanego do ponownego umieszczenia organów wewnętrznych w ciele okazało się, że uzyskał odporność na środki uspokajające, które mu podawano. Na próbę aplikacji gazu usypiającego odpowiedział agresją. Udało mu się przedrzeć większość dziesięciocentymetrowego skórzanego pasa na jednym z nadgarstków, pomimo trzymania go przez dziewięćdziesięciokilogramowego żołnierza. Do uśpienia potrzebował niewiele więcej środku nasennego, niż normalny człowiek. W momencie, kiedy zamknął powieki, akcja serca zatrzymała się. Autopsja wykazała trzykrotnie za wysoki poziom tlenu we krwi. Jego mięśnie, które wciąż trzymały się szkieletu, były mocno poszarpane, a podczas walki z żołnierzami złamał dziewięć kości, z czego większość za sprawą własnej siły.

Drugi ocalały to pierwszy z całej piątki, który zaczął krzyczeć. Niezdolny do wydania z siebie głosu, nie mógł prosić lub protestować przeciwko operacji i jedyną reakcją z jego strony było gwałtowne, przeczące potrząsanie głową, kiedy przyniesiono do niego gaz usypiający. Gdy zaproponowano przeprowadzenie operacji bez znieczulenia, zaczął potakująco kiwać głową, i nie reagował przez całe sześć godzin operacji. Chirurg utrzymywał, że teoretycznie pacjent mógłby przeżyć. Jedna z pielęgniarek asystujących przy operacji z przerażeniem twierdziła, że usta pacjenta delikatnie wykrzywiały się w uśmiechu kilkakrotnie, kiedy ich spojrzenia się spotkały.

Po zakończeniu operacji badany spojrzał na chirurga i zaczął głośno sapać, próbując coś powiedzieć. Uznawszy, że to coś istotnego, podano mu kartkę papieru i ołówek, by mógł przekazać swoją wiadomość. Była prosta: „nie przestawajcie ciąć”.

Pozostałych dwóch pacjentów poddano analogicznej operacji, obu podobnie bez środków znieczulających, choć musiano podać im leki paraliżujące – chirurg nie był w stanie przeprowadzić operacji, kiedy pacjenci bez przerwy się śmiali. Po sparaliżowaniu, mogli jedynie podążać za naukowcami wzrokiem. Jednak leki przestały działać po zaskakująco krótkim czasie i badani próbowali wyrwać się z więzów. Kiedy tylko odzyskali mowę, zaczęli błagać o gaz stymulujący. Naukowcy próbowali poznać przyczynę samookaleczeń, a także pytali, dlaczego badani chcą gazu stymulującego.

Otrzymali tylko jedną odpowiedź: „nie mogę usnąć”.

Więzy wszystkich trzech badanych zostały wzmocnione i ponownie umieszczono ich w komorze, oczekując na decyzję, co należy z nimi zrobić. Naukowcy, stając przed gniewem za niewypełnienie ustalonych celów projektu swoich militarnych „dobroczyńców” , rozważali eutanazję przetrwałych badanych. Zarządzający oficer, były członek KGB, widział jednak pewien potencjał i chciał sprawdzić, co stanie się po przywróceniu gazu. Naukowcy protestowali, jednak byli w mniejszości.

W przygotowaniach do ponownego zamknięcia komory, badani zostali podłączeni do elektroencefalografów i usprawniono ich więzy w celu długotrwałego ograniczenia swobody. Ku zaskoczeniu wszystkich, cała trójka przestała wyrywać się, kiedy dowiedzieli się, że ponownie otrzymają stymulujący gaz. Oczywiste było, że w tym momencie wszyscy trzej wkładali wielki wysiłek w to, by nie zasnąć. Jeden z nich, który mógł mówić, stale i głośno nucił jakąś melodię; niemy napinał skórzane więzy z całych sił najpierw lewą nogą, potem prawą, chcąc prawdopodobnie się na czymś skoncentrować. Ostatni z badanych trzymał głowę nad poduszką i bardzo gwałtownie mrugał. Był pierwszym z podłączonych do EEG i część naukowców obserwowała jego fale mózgowe z zaskoczeniem – były w większości normalne, choć od czasu do czasu niewytłumaczalnie zanikały. Wyglądało to, jakby regularnie przeżywał śmierć mózgu i wracał do stanu normalnego. Kiedy wszyscy przyglądali się papierowi drukowanemu przez elektroencefalograf, tylko jedna pielęgniarka zauważyła, jak jego oczy zamykają się, a głowa opada na poduszkę. Fale mózgowe natychmiastowo zmieniły się w te odpowiadające głębokiemu snu i zanikły po raz ostatni, w tej samej chwili przestało bić jego serce.

Jedyny pozostały przy życiu posiadający głos badany zaczął krzyczeć, domagając się bezzwłocznego dostarczenia gazu. Jego fale mózgowe wykazywały takie same zaniki jak tego, który właśnie umarł po zaśnięciu. Dowódca rozkazał zamknąć w komorze i poddać działaniu gazu obu badanych razem z trzema naukowcami. Po wykonaniu rozkazu jeden z wymienionej trójki od razu wyjął swój pistolet i zastrzelił dowódcę i niemego badanego.

Wycelował pistolet na ostatniego z badanych, wciąż przywiązanego do łóżka, kiedy personel medyczny i naukowy w pośpiechu opuszczał pokój.

– Nie dam się tu zamknąć z tym czymś! Nie z tobą – krzyknął do związanego mężczyzny. – Czym jesteś?! – zapytał. – Muszę się dowiedzieć!

Badany uśmiechnął się.

– Tak szybko zapomniałeś? – spytał. – Jesteśmy wami. Jesteśmy drzemiącym w was wszystkich szaleństwem, zawsze chcącym wydostać się na wolność z zakamarków waszych zwierzęcych umysłów. Jesteśmy tym, przed czym co noc ukrywacie się w łóżkach. Co zamieniacie w ciszę i paraliż, kiedy wybieracie się do nocnej przystani, gdzie nie możemy się dostać.

Naukowiec znieruchomiał. Po czym wycelował w serce badanego i wystrzelił. EEG zaczęło drukować linię prostą, a mężczyzna słabo wykrztusił: „już… prawie… wolny”.


Korekta: Paulina.

Oznacz jako: przeczytane ulubione chcę przeczytać

Komentarze

Dobre �
Odpowiedz
Ja nie śpiąc trzy dni pod rząd byłam wypełniona do połowy energią... Najstraszniejsze w tym jest to, że to jest tak cholernie prawdopodobne, że po tym boje sie robić więcej eksperymentów tego typu na sobie... Do snu zmusiła mnie rodzicielka grożąc szpitalem. Dochodziłam do siebie ponad miesiąc, więc to jest prawie jak prawdziwa historia...
Odpowiedz
Czemu oni umierali po zaśnięciu?
Odpowiedz
Lekarze, którzy wykonują nieludzkie eksperymenty za nic mają ludzkie życie. W obecnych czsach na wielu ludziach wykonuje się bestialskie eksperymenty ogólnie nazywane kontrolą umysłu. Oprawcy dręczą ofiary przy użyciu potajemnie wszczepionych czipów. Często uniemożliwiają zasypianie przez wiele dni.Ich działania opisuję na blogu i fb. https://zbrodniczyeksperymentwpolscekontrolaumyslu.wordpress.com/2016/09/30/sanepid-odmowil-interwencji-w-mojej-sprawie-poniewaz-dzialania-sprawcow-to-przestepstwo-uwaza-ze-sprawa-powinna-zajmowac-sie-policja/
Odpowiedz
http://www.jestpozytywnie.pl/eksperyment-z-brakiem-snu/3/ niby znajome...
Odpowiedz
Nie kumam ;-; może mi to ktoś w skrócie sprościć?
Odpowiedz
Sklejali strony książek odchodami. Dlaczego akurat jadłam?
Odpowiedz
Teraz wiem co dzieję się z człowiekiem bez snu
Odpowiedz
Bardzo mi sie podoba
Odpowiedz
Wow mocne !
Odpowiedz
Dobre :) Taka tematyka jest spoko
Odpowiedz
Bardzo ważne pytanie? Czy tonjest fikcja czy prawda? Nie wiem co o tym myśleć scenariusz wygląda jak wymyślony przez psychopate ale z drugiej strony rosja była zdolna do wszysykiego.
Odpowiedz
Poczytaj w internecie. To prawda, eksperyment miał miesjce. Choć wydaje mi się, że autor nieco "ubarwnił" tę historię.
Odpowiedz
Michał Zakrzewski nie ubarwił, to w większości przeklad z angielskiej wersji filmu o eksperymencie
Odpowiedz
Podobne filmyh już były, ale nie było w nich aż tak makabrycznych faktów. Sprawźcie sobie Das Exkperiment, The experiment oraz Stanford prison experiment.
Odpowiedz
Z tego trzeba zrobić film! ! ! Czytasz i sceny same tworzą się w głowie
Odpowiedz
Zróbmy z tego film...
Odpowiedz
ten film zbliża trochę do tematyki z tekstu http://alekino.tv/film/tajemnica-instytutu-atticus-1 miłego oglądania :D
Odpowiedz
u mnie automatycznie wyświetlały się sceny powyższego tekstu niczym filmowy horror :) hyhy
Odpowiedz
Niech ktoś zrobi film <3
Odpowiedz
Ja sobie te wszystkie wydarzenia wyobrażałem...MEGA
Odpowiedz
Bardzo ciekawe :) Brawo dla autora ^.^
Odpowiedz
fajne ;3
Odpowiedz
Film byłby fajniejszy, ale pasta też niczego sobie ;)
Odpowiedz
no jakby tak film nakrecic z tego zajefajny bylby horror ;-)
Odpowiedz
wat de fuck
Odpowiedz
Powinien powstac o tym film. Jesli juz jest to mi napiszcie xddd
Odpowiedz
chore
Odpowiedz
ja tu jem kolacje ... ale chyba jej nie skończę :/
Odpowiedz
Niezłe
Odpowiedz
Rosja to nie kraj, to stan umysłu :P
Odpowiedz
fajny film mozna z tego zrobic x[
Odpowiedz
Krystian Góralski my sexy ponny
Odpowiedz
Wojtek Wiernicki ja też miałem film w głowie he he
Odpowiedz
Tomek Gąsowski Yeah, czytałam Cupcakes i kilka innych mocnych rzeczy, prawie nic już na mnie nie działa.
Odpowiedz
Takje se ;q Wolę opowiadanie "Czerwone kulki"
Odpowiedz
Ciekawe ile alkoholu było w gazie :) A tak na serio to w latach 40 naprawdę nie było kamer? Nie znam się na historii jakoś niesamowicie ale chyba raczej były.
Odpowiedz
Były kamery, ale nie przesyłały one bezpośrednio obrazu na monitor, a jedynie nagrywały na szpulach filmowych. Więc, nie byłoby obrazu na żywo.
Odpowiedz
Nie zrozumiałem. Może mi ktoś zinterpretować ;/ ?
Odpowiedz
fajne, trochę się naczytałam, ale było warto :D
Odpowiedz
Po prostu Rosja :P
Odpowiedz
co za hardcore...
Odpowiedz
Totalnie nieprzewidywalne :D suer pasta ^-^
Odpowiedz
Psychiczne O.o
Odpowiedz
Nie, to nie dla mnie.
Odpowiedz
To nie jest straszne tylko... ciekawe. Całkiem niezła creepypasta.
Odpowiedz
Fajne xD
Odpowiedz
dziwne
Odpowiedz
Ciekawe, pierwszy raz głównymi bohaterami są psychopaci. Wcale nie jest straszne tylko momentami obrzydliwe. Ogólnie historia jest dziwna i porąbana. Są o wiele lepsze.
Odpowiedz
Jacy psychopaci??? Czlowiek bez snu wytrzyma od 3 do 5,6 dni oni nie spali 15....ja sie wogule dziwie ze oni wogule byli zdolni do czegokolwiek
Odpowiedz
to nie byli psychopaci
Odpowiedz
Ile?xD sam nie spalem 6.
Odpowiedz
Zaloguj się, aby dodać komentarz.

Inne od tego autora

Archiwum

Najnowsze i warte uwagi

Artykuły i recenzje